RKDSV, ik dacht het niet hè. ODC, ik dacht het niet hè. SBC, ik dacht het zeker niet. Wie zijn wij: Oisterwijk, wie zijn wij: Oisterwijk, wie zijn wij: Oisterwijk. En wat gaan we doen:  WINNEN !!!!  Dit was vandaag de Evergreen langs de lijn in Liempde. Het bleek een voorbode van een glorieuze overwinning van de rood-witten. Oisterwijk promoveert door de overwinning op SBC na één jaar terug naar de tweede klasse. Het werd 0-2 door doelpunten van Ronald Deckers en Johnny Braat. Wat een apotheose van het seizoen hebben we beleefd op het terrein van v.v. DVG in Liempde. Oisterwijk begon dramatisch aan het seizoen. Na acht wedstrijden stonden de rood-witten op de laatste plaats en behaalde het slechts vijf schamele punten. De tweede periode werd uiteindelijk de ommekeer, in Waalwijk werd Baardwijk met 0-2 verslagen en dit was het begin van een ongeslagen reeks in deze periode. Het eindigde uiteindelijk in een rechtstreeks duel met BMC wat met 2-1 gewonnen werd. De laatste periode werden ook maar weinig punten gehaald, deze fase stond in het teken van proberen schorsingen en blessures te voorkomen met het oog op de nacompetitie. Uiteindelijk eindigde Oisterwijk op een teleurstellende achtste plaats maar mocht het door de winst in de tweede periode toch in de nacompetitie uitkomen. De weg zou echter lang zijn, promotie kon alleen bereikt worden door een traject van vijf wedstrijden succesvol af te leggen. Deze lange weg voerde Oisterwijk reeds in twee dubbele confrontaties langs het taaie RKDSV en het goed voetballende ODC. Daarbij hadden de rood-witten in beide tweeluiken ook het geluk wel eens aan hun zijde. Hierdoor werd de finale van de nacompetitie bereikt, waarin het op neutraal terrein tegen SBC uit Son en Breugel op moest nemen. De oranjehemden eindigden op de  tiende plaats in de tweede klasse en moesten het vege lijf via de nacompetitie redden. Ze stroomden in de tweede ronde in en gingen door naar de finale doordat het Bladella met enig fortuin uitschakelde. In Liempde moest het dus gebeuren, officieel speelde Oisterwijk een uitwedstrijd maar door de massaal in rode shirts gehesen opgekomen aanhang leek het wel een thuiswedstrijd. Reeds om 11.30 uur bevolkte de fanatieke aanhang het sportpark van DVG om de spelersgroep op een fantastische manier te ontvangen. De zelf meegebrachte geluidsinstallatie liet het clublied uit de boxen schallen en de eveneens meegebrachte sirene maakte wederom overuren. Maar ook SBC bleek een fanatieke aanhang te hebben, de oranjehemden beschikken over een eigen "Manolo" die zijn trom van fanatisme bijna stuk sloeg. Verder hadden de beide aanhangen de reis naar België gemaakt om daar nogal wat vuurwerk op de halen. Ook de supporters van SBC hadden in de geluidsstudio hun werk gedaan met een eigen versie van een feestlied. Deze cd werd door de gemoedelijke en sportieve sfeer gewoon gedraaid door de dj van de supportersclub van RKSV Oisterwijk, zodat ook de spelers van SBC op de juiste manier aangemoedigd konden worden. Met deze weersomstandigheden en de ruim duizend bezoekers in een fantastische sfeer moest het wel een mooie middag worden. Voor Oisterwijk zou dit hoe dan ook een memorabele dag worden maar bij een overwinning zou alle registers bij spelers, begeleiding en aanhang open gaan. De wedstrijd begon van beide kanten met heel veel zenuwen waarbij weinig kansen vielen te noteren. De eerste goede kans was voor SBC, een afzwaaier van Alex Haas belandde voor de voet van Tommy Gerrissen die maar net voorlangs schoot. Na het eerste half uur, waar de mannen uit Son het beste van het spel hadden maar Oisterwijk de gelederen goed gesloten hield, kroop Oisterwijk wat uit hun schulp. De rood-witten waren diverse keren dreigend met goed aangesneden hoge ballen. Vlak voor de thee kreeg Ronald Deckers de beste mogelijk van de eerste helft. Johnny Braat legde de bal precies op het hoofd van de spits die maar net naast knikte. Aan het begin van de tweede helft gingen voor een paar minuten de hemelsluizen helmaal open. Het door de aanhoudende warmte gortdroge veld kon deze geste van bovenaf wel waarderen. Het veld werd voor een voetballende ploeg als Oisterwijk veel beter bespeelbaar zodat de rood-witten langzamerhand het initiatief naar zich toetrokken met goed combinatievoetbal. SBC beperkte zich vooral tot lange ballen maar kregen geen poot meer aan de grond in de vestiging van doelman Joost Peijnenburg. Een kleine tien minuten voor tijd ontplofte de aanhang van de rood-witten. Ronald Deckers kwam bij een voorzet veel hoger van de grond dan de Sonse doelman Hishan Hilali en kopte fraai de 0-1 tegen de touwen. Met moeite konden de ordebewakers van DVG de dolgelukkige Oisterwijkse aanhang van het veld houden. Oisterwijk was hard op weg naar de tweede klasse maar SBC moest nu gaan stormen en alle risico's nemen. Oisterwijk gaf echter geen krimp en lag op de loer voor de genadeklap. In de voorlaatste minuut zou die ook komen, Geert Konings veroverde de bal en stuurde Johnny Braat alleen op de doelman af. De spits bleef ijskoud en stiftte de bal op weergaloze wijze over de kansloze Hisham Hilali. Compleet pandemonium daarna, de ordetroepen moesten de strijd opgeven nadat bijna de complete supportersclub zich op de doelpuntenmaker stortte. Tel daarbij op een complete spelersgroep en de staf en er lag een stapel van wel dertig mensen die de bevrijdende treffer bejubelden. Natuurlijk mag dit eigenlijk niet, de scheidsrechter voelde echter de ontlading bij alles wat rood-wit was goed aan en toonde zich begripvol. Wel trok de uitstekende leidsman terecht alle verloren tijd aan het einde van de wedstrijd erbij. Hierdoor kwam er meer dan tien minuten toegevoegde tijd bij voordat het verlossende eindsignaal klonk en een groot feest losbrak. Het bleef daarna nog twee dagen lang zeer onrustig in Oisterwijk. Mannen proficiat. Henri, bedankt voor twee mooie jaren en veel succes bij Beerse Boys.